SMS από Ζάκυνθο και αμπελοφάσουλοσοφίες….

SMS από Ζάκυνθο: Οι δρόμοι βρεγμένοι και πλυμένοι και εσύ με γυαλιά ηλίου! Να φοβάσαι την αντηλιά! Στο Λεβάντε είμαι ανάψαμε το τζάκι, μη σου κάνει εντύπωση εδώ στα ψηλά χρειάζεται ακόμα. Μουσική, ατμόσφαιρα belle époque και μυαλά μαρμελάδα. Και μπροστά στη θέα καααάθομαι (επιτέλους) και σου γράφω. Είναι μέρα για να διαβάσεις ποίηση ή να γράψεις. Στη γυμνή πλάτη …..whoever you want. Τι κάνετε στις πόλεις σας εσείς, βρε αστοί; Ελάτε όλοι εδώ, άντε - δεν ξέρετε τι χάνετε, κολλήσατε στις δουλειές σας. Θα σου γράψω περισσότερα αργότερα.

Αμπελοφάσουλοσοφίες….

Είναι γνωστή η ρήση του Σωκράτη (που είχε τη φήμη ανθρώπου που δεν ταξίδευε, ούτε καν έβγαινε έξω από τα τείχη της πόλης) στο «Φαίδρο» του Πλάτωνα, που λέει «τα χωράφια και τα δέντρα δεν με διδάσκουν τίποτε, αλλά οι άνθρωποι». Ωστόσο, πριν από τη ρήση αυτή έχει προηγηθεί από τον ίδιο μια ενθουσιώδης περιγραφή ενός όμορφου μέρους κάπου στην ύπαιθρο, στην οποία μιλάει για την πυκνή σκιά ενός πλάτανου, για τα άνθη μιας λυγαριάς που ευωδιάζουν, για μια πηγή που αναβρύζει κρύο νερό, για το απαλό αεράκι που συνοδεύει το τραγούδι των τζιτζικιών, για την πλούσια χλόη που προσφέρει ένα θαυμάσιο προσκεφάλι σε όποιον ξαπλώσει σε αυτήν. Μιλάει δηλαδή για έναν υπέροχο τόπο του οποίου έχει ευφρανθεί τις χάρες του και ξέρει να τις τιμά.

 

Έτσι κι αλλιώς, αν το σκεφτεί κανείς, η σχέση των κατοίκων των άστεων με την αισθητική της φύσης είναι πια εξωτερική. Στις εκδρομές κοιτούμε γύρω μας βιαστικά τα «όμορφα τοπία» μέσα από τα παράθυρα του αυτοκινήτου μας ή τα αγναντεύουμε από τα τζαμωτά των ξενοδοχείων με θέα πανοραμική, σαν να τα βλέπουμε μέσα από κινούμενες ή ακίνητες οθόνες. Μερικοί σταματούν κάπου - κάπου και καταγράφουν εικόνες στις μηχανές τους για να τις δούνε μετά. Εξαιρούνται βέβαια όσοι (εκπαιδευμένοι) επιδίδονται στα λεγόμενα «επικίνδυνα σπορ», αναρριχήσεις, καταδύσεις, ράφτινγκ, κ.ά., όπως και κάποιοι κυνηγοί, που ακόμα έρχονται σε άμεση επαφή με τη φύση. Αλλά οι «ερασιτέχνες», οι απλοί περιπατητές και οι κατασκηνωτές στα μονοπάτια και στα ξέφωτα του δάσους ή τις πηγές, ολοένα και λιγοστεύουν. Όπως λιγοστεύουν και οι λουόμενοι τα καλοκαίρια, που αναζητούν πεζοπορώντας απρόσιτες ερημικές παραλίες για να απολαύσουν την άγρια ομορφιά τους σε απόλυτη ηρεμία.

Γιατί επαφή με τη φύση σημαίνει επιστροφή στη φύση σου και στα στοιχειώδη φυσικά στοιχεία που αντιστοιχούν και στις πέντε σου αισθήσεις. Συν η ικανότητα φαντασίας, που προσδίδει σ’ ένα τοπίο μια ατμόσφαιρα και προσλαμβάνει από αυτό μια αίσθηση μαγείας………

Zbigniew Preisner Lacrimosa

Lacrimosa
Extrait du "Requiem for my Friend" de Zbigniew Preisner
[Pour soliste, chœur et orchestre - 1998]

En hommage à son ami Krzystof Kieślowski

Les enigmes du plaisir, Francois Ansermet, Pierre Magistretti

"Το ευχάριστο και το δυσάρεστο συνδυάζονται με έναν αινιγματικό τρόπο στη ζωή μας, με αποτέλεσμα πολλές φορές να οδηγούμαστε στην προσωπική και συλλογική δυστυχία." "Ο καθένας από εμάς μπορεί να γίνει δημιουργός και καταστροφέας, ανάλογα με τις επιλογές του ή τις κινήσεις που θα επιλέξει να κάνει." Ένας δοκιμασμένος τρόπος προς αυτή την κατεύθυνση είναι η δημιουργικότητα ( μέσα από τη δουλειά, τα χόμπι, την καλλιτεχνική έκφραση, τις σχέσεις). Σύμφωνα άλλωστε με τον διάσημο Μιχάι Τσικζεντμιχάι, συγγραφέα της Ροής, η ψυχολογία της ευτυχίας, μπορεί κανείς να φτάσει στη γη της ευχαρίστησης μόνο μέσα από εμπειρίες που είναι 100% δημιουργικές και έχουν κερδίσει όλη την αφοσίωσή μας. Προτείνει μάλιστα 5 βήματα-κλειδιά: 1. Προετοιμασία, 2. Επώαση, 3. Διαίσθηση, 4. Εκτίμηση και 5. Επεξεργασία.

Βέβαια, ας μην ξεχάμε ότι όταν αναφερόμαστε στην ψυχή ενός ανθρώπου, δεν μπορούμε να μιλάμε για pret a porter.  Ο καθένας πρέπει να δημιουργήσει τα δικά του ρούχα και να ντύσει τη ζωή του sur mesure...

Γυψόγαζα

Να μένω ακούνητη σαν εκείνο το παιχνίδι που παίζαμε παιδιά,

Να μένω ασυγκίνητη, σαν κάτι μάσκες από γυψόγαζες που έφτιαχνα παλιά

-τραβούσε και φαγούριζε η σκόνη όσο στέγνωνε στο πρόσωπο

και η μάσκα έβγαινε πάντοτε άψυχη και ανέκφραστη- αποτυχία...

Να περιμένω τι;

Να γίνει τι;

Να φεύγουν και να έρχονται οι μέρες και οι νύχτες,

ένα κομμάτι ηλιόλουστο και ένα κομμάτι σκοτεινό

Να μείνει τι; Τα έπιπλα, οι τοίχοι και δυο συλλογές κληρονομιά για όποιον προλάβει

Να πας για που;

Σ' έχουν δεμένη με αόρατες κλωστές και δεν τις βλέπεις

Να κλάψω δε μπορώ

Είναι πιο δύσκολο να ζεις παρά να κλαις

Δε θες.

Ο Μάρτιος των μαρτύρων...

Καί ιδού ο τρίτος μήνας τού έτους - ο μήνας τού θεού Άρεως, κι ως εκ τούτου μήνας δυσμενής καί δυσοίωνος, μήνας πού κατά πολλούς σηματοδοτεί τήν έναρξη τής ανοίξεως, μήνας περίεργος κι ανάλγητος. Στό Μάρτιο χωράνε τά θρασύτερα χιόνια ή καί οι πιό αυθάδεις ζέστες, μέ τήν ίδια άνεση, μέ τήν οποία χωράνε ο πιό υποκριτής καρνάβαλος καί η πιό φανατισμένη σαρακοστή - ή, άν τό θέλετε, μέ τήν ίδια άνεση, μέ τήν οποία ο επώνυμος θεός τού μήνα, ο Άρης, επιδιδόταν στήν τέχνη τής σφαγής όσο καί στήν τρυφηλότητα τών εναγκαλισμών τής Αφροδίτης। Όχι πως χώνεψα ποτέ αυτόν τόν αλλοπρόσαλλο μήνα πού δέν ξέρει πώς θέλει νά φερθή, αυτός όμως ο φετινός Μάρτης μέ τρομάζει περισσότερο από κάθε άλλον। Μέ φοβίζει ό,τι βλέπω νά ρχεται, η γύμνια, η σιωπή, η κατάθλιψή του, μέ φοβίζει η επίπεδη υφή του. Τό μήνα αυτό όποιος πει ότι πήρε μυρωδιά από καρνάβαλο ή αποκριάτικο κέφι, ασφαλώς έχει deja vu ή παραισθήσεις. Βεβαίως, παίζει νά μή γίνεται αντιληπτή η ατμόσφαιρα τού καρναβαλιού από τόν χρόνιο εθισμό μας στό μασκάρεμα. Επίσης αρχίζει η Σαρακοστή, περίοδος περισυλλογής καί συγκρατήσεως. Έπεται η εθνική μας επέτειος (στήν οποία ακριβώς η χώρα μας μάλλον θά φάει μερικά υπερήφανα καί επετειακά χαστούκια από τίς εταίρες μας τής ΕΕ (αλήθεια, γιατί οι υπόλοιπες χώρες τής ενώσεως αποκαλούνται «εταίροι» καί όχι «εταίρες»;) πού θά συνεδριάσουν ακριβώς τίς ημέρες εκείνες τής υποτιθεμένης ανάμνησης τής δόξης μας). Από τήν άλλη πάλι πλευρά, κάπως ησυχάζω πού ακούω τόν Πρόεδρο τής Δημοκρατίας μας νά μιλά γιά «άδολο πατριωτισμό» σάν λύση στά προβλήματά μας - υποθέτω ότι ησυχάζω διότι είμαι εντελώς κνώδαλο, εννοείται, διότι, όλως εν τώ βάθει, διερωτώμαι πώς είναι δυνατό νά αναφέρεται κανείς απευθυνόμενος πρός πολίτες τόσο αδιάφορους καί λαίμαργους όσο εμείς οι έλληνες, γιά «άδολο πατριωτισμό» - είναι κάπως σάν νά προσπαθή κανείς νά διδάξη τήν αλεπού νά σεβασθή τήν κυριαρχία τού κοτετσιού. Ίσως αυτή πράγματι νά είναι η λύση - νά ξετρυπώσουμε τίποτε ιδανικά τών προπάππων μας, μήπως καί συγκινήσουμε μέ δαύτα τή Μέρκελ καί τούς Φαϊνάνσιαλ Τάϊμς. Δέν τό κόβω όμως γιά εφικτό τό τελευταίο, θά φάμε πάλι χί, διότι ακόμη δέν μάς ενδιαφέρει γιά τή χώρα, παρά μόνο γιά τήν τσέπη μας (άβολος γάρ ο πατριωτισμός, κύριε πρόεδρε, κι αντανακλαστικά μάσας, ξάπλας καί θύραθεν φιλοσοφίας τριάντα ετών πλάς, δέν αλλάζουν έτσι εύκολα). Γι' αυτό λοιπόν καί μάς περιμένει μιά μακριά καί επώδυνη Σαρακοστή. Θά νηστέψουμε, καί τελικά θά πιστέψουμε (στό ΔΝΤ, στήν ΕΕ, ακόμη καί στόν Εκόνομιστ). Δέ βαριέσαι, άς πάνε νά κουρεύωνται όλοι, καί πάλι θά ζήσουμε ! Άς ξεχάσουμε λίγο τή φτώχια μας, τά προβλήματα πού σήμερα, στό κάτω κάτω, είναι πολύ μικρότερα από άλλες εποχές, και, ελπίζουμε, πολύ μικρότερα από εκείνα πού ίσως μας ενσκήψουν. Η μέρα μεγαλώνει, η άνοιξη έρχεται, έστω καί φορτωμένη με τζερεμέδες, έστω κι άν είναι σάν τά χελιδόνια, «άσπρη μπροστά καί στήν κοιλιά, καί μαύρη στά νώτα» - κι ίσως πάλι τά χελιδόνια μάς φέρουν λίγο γούρι, ίσως από γερασμένοι στα μυαλά καί την καρδιά γίνουμε μέσα σ' αυτόν τον Μάρτη του μαρτυρίου μέ τά πρώτα χελιδονίσματα πάλι παιδιά... ΠΗΓΗ: Cityportal Τα ασμοδαίοντα

Μια κρύα νύχτα του φθινοπώρου, ο γάτος...Και μετά;

Ο γάτος μου ήξερε το τραγούδι της καρδιάς μου και μου το χουρχούριζε, οπότε η μνήμη μου ξεθώριαζε... τώρα τι;

Ποίημα «Μετά», Από το βιβλίο των Γάτων, του Νίκου Δήμου

Και μετά τι;

'Αραγε θα είναι εκεί;

Με όρθια ουρά θα έρθει
να τριφτε'ι στα πόδια μου;
Θα χουρχουρίσει στα γονατά μου;

Αυτός, που μου λείπει κάθε μέρα,
θα είναι εκεί;

Αν ο Θεός είναι
αν είναι Πανάγαθος,
θα φτιάχνει για τον καθένα
τον δικό του Παράδεισο.

'Αραγε θα είναι όλοι εκεί;

Το άυλο βάρος της σκέψης

Προσχέδιο γραφής ήτοι αδόμητος λόγος παρόμοιος με την ατελεύτητη ερωτική κοσμογονία, γεμίζοντας το κενό του πανάρχαιου χάους πριν ακόμα το ιδεοδρομήσει ο άνθρωπος στην κηδεμονία των αισθήσεών του.

Ασίγαστη ποιητική ηδονή αιχμών της συλλογικής σύμβασης της ζωής και του θανάτου.

Κορυφαία έκφρασή του ο ενεστώτας χρόνος και μη με ρωτάτε ενδεχομένως για κάτι περισσότερο...

Από τις καταβολές του χρόνου προέκυψε η λυρική ρυθμολογία και από την αρχέτυπη φαντασιακή ορθοφωνία της μυθολογίας ο Απόλλωνας της πανάρχαιης Ανδανίας.

Μια συμφωνία δίχως κλίμακα κι ανάμεσα υψώνομαι ψυχαγωγός της ιερής πομπής.

Ποιος ξέρει τελικά από τι υλικά είναι φτιαγμένος ο άνθρωπος;

Μας είπε και εξεπλάγην ...Ομολογία αυτόπτη μάρτυρα και μετά χάθηκε ροή ανέμου.

Χρόνος παιγμένος στα πλήκτρα του ηλεκτρονικού νοείν.

Στα χρόνια της εφηβείας έψαχνα να διαθέσω τη ζωή μου πάση θυσία.

Τέλος κατάλαβα πως το παιχνίδι μένει κέρδος απ΄όλη την περιπέτεια του βίου σου.

Όταν μάλιστα καταδύεσαι συχνά στις ένδον ρήμασι αποφάσεις σου.

Αφημένη κιβωτός είμαι στην εκκρεμότητα των ακτών του αρχιπελάγους και πυρπολώ τη μάζα και την ταχύτητα της ύλης.

Διακόπτοντας τη ρέμβη του μυθικού ηλεκτρονικού δάσους και το κέλυφος της κάθε μέρας...φευγαλέα οργή ελευθερίας.

Έτσι που πάνε άλλωστε τα πράγματα, είναι να πεις ένα πρωί ότι τα όνειρα που έκανα παιδί δε χωράνε σε ένδοξο τάφο...

Οι πράξεις και τα έργα που νικάνε το χρόνο αυτά μόνο δίνουν μορφή στο μέλλον.

Ακραιφνής μυσταγωγία τα ποιητικά του υπαρκτού κόσμου.