Croft

SMS από Ζάκυνθο και αμπελοφάσουλοσοφίες….

2011-04-28T17:48:00.000+03:00

SMS από Ζάκυνθο: Οι δρόμοι βρεγμένοι και πλυμένοι και εσύ με γυαλιά ηλίου! Να φοβάσαι την αντηλιά! Στο Λεβάντε είμαι ανάψαμε το τζάκι, μη σου κάνει εντύπωση εδώ στα ψηλά χρειάζεται ακόμα. Μουσική, ατμόσφαιρα belle époque και μυαλά μαρμελάδα. Και μπροστά στη θέα καααάθομαι (επιτέλους) και σου γράφω. Είναι μέρα για να διαβάσεις ποίηση ή να γράψεις. Στη γυμνή πλάτη …..whoever you want. Τι κάνετε στις πόλεις σας εσείς, βρε αστοί; Ελάτε όλοι εδώ, άντε - δεν ξέρετε τι χάνετε, κολλήσατε στις δουλειές σας. Θα σου γράψω περισσότερα αργότερα.

Αμπελοφάσουλοσοφίες….

Είναι γνωστή η ρήση του Σωκράτη (που είχε τη φήμη ανθρώπου που δεν ταξίδευε, ούτε καν έβγαινε έξω από τα τείχη της πόλης) στο «Φαίδρο» του Πλάτωνα, που λέει «τα χωράφια και τα δέντρα δεν με διδάσκουν τίποτε, αλλά οι άνθρωποι». Ωστόσο, πριν από τη ρήση αυτή έχει προηγηθεί από τον ίδιο μια ενθουσιώδης περιγραφή ενός όμορφου μέρους κάπου στην ύπαιθρο, στην οποία μιλάει για την πυκνή σκιά ενός πλάτανου, για τα άνθη μιας λυγαριάς που ευωδιάζουν, για μια πηγή που αναβρύζει κρύο νερό, για το απαλό αεράκι που συνοδεύει το τραγούδι των τζιτζικιών, για την πλούσια χλόη που προσφέρει ένα θαυμάσιο προσκεφάλι σε όποιον ξαπλώσει σε αυτήν. Μιλάει δηλαδή για έναν υπέροχο τόπο του οποίου έχει ευφρανθεί τις χάρες του και ξέρει να τις τιμά.

Έτσι κι αλλιώς, αν το σκεφτεί κανείς, η σχέση των κατοίκων των άστεων με την αισθητική της φύσης είναι πια εξωτερική. Στις εκδρομές κοιτούμε γύρω μας βιαστικά τα «όμορφα τοπία» μέσα από τα παράθυρα του αυτοκινήτου μας ή τα αγναντεύουμε από τα τζαμωτά των ξενοδοχείων με θέα πανοραμική, σαν να τα βλέπουμε μέσα από κινούμενες ή ακίνητες οθόνες. Μερικοί σταματούν κάπου - κάπου και καταγράφουν εικόνες στις μηχανές τους για να τις δούνε μετά. Εξαιρούνται βέβαια όσοι (εκπαιδευμένοι) επιδίδονται στα λεγόμενα «επικίνδυνα σπορ», αναρριχήσεις, καταδύσεις, ράφτινγκ, κ.ά., όπως και κάποιοι κυνηγοί, που ακόμα έρχονται σε άμεση επαφή με τη φύση. Αλλά οι «ερασιτέχνες», οι απλοί περιπατητές και οι κατασκηνωτές στα μονοπάτια και στα ξέφωτα του δάσους ή τις πηγές, ολοένα και λιγοστεύουν. Όπως λιγοστεύουν και οι λουόμενοι τα καλοκαίρια, που αναζητούν πεζοπορώντας απρόσιτες ερημικές παραλίες για να απολαύσουν την άγρια ομορφιά τους σε απόλυτη ηρεμία.

Γιατί επαφή με τη φύση σημαίνει επιστροφή στη φύση σου και στα στοιχειώδη φυσικά στοιχεία που αντιστοιχούν και στις πέντε σου αισθήσεις. Συν η ικανότητα φαντασίας, που προσδίδει σ’ ένα τοπίο μια ατμόσφαιρα και προσλαμβάνει από αυτό μια αίσθηση μαγείας………

Zbigniew Preisner Lacrimosa

2011-04-16T13:38:00.000+03:00

Lacrimosa
Extrait du "Requiem for my Friend" de Zbigniew Preisner
[Pour soliste, chœur et orchestre - 1998]

En hommage à son ami Krzystof Kieślowski

Les enigmes du plaisir, Francois Ansermet, Pierre Magistretti

2011-04-11T21:49:00.000+03:00

"Το ευχάριστο και το δυσάρεστο συνδυάζονται με έναν αινιγματικό τρόπο στη ζωή μας, με αποτέλεσμα πολλές φορές να οδηγούμαστε στην προσωπική και συλλογική δυστυχία." "Ο καθένας από εμάς μπορεί να γίνει δημιουργός και καταστροφέας, ανάλογα με τις επιλογές του ή τις κινήσεις που θα επιλέξει να κάνει." Ένας δοκιμασμένος τρόπος προς αυτή την κατεύθυνση είναι η δημιουργικότητα ( μέσα από τη δουλειά, τα χόμπι, την καλλιτεχνική έκφραση, τις σχέσεις). Σύμφωνα άλλωστε με τον διάσημο Μιχάι Τσικζεντμιχάι, συγγραφέα της Ροής, η ψυχολογία της ευτυχίας, μπορεί κανείς να φτάσει στη γη της ευχαρίστησης μόνο μέσα από εμπειρίες που είναι 100% δημιουργικές και έχουν κερδίσει όλη την αφοσίωσή μας. Προτείνει μάλιστα 5 βήματα-κλειδιά: 1. Προετοιμασία, 2. Επώαση, 3. Διαίσθηση, 4. Εκτίμηση και 5. Επεξεργασία.

Βέβαια, ας μην ξεχάμε ότι όταν αναφερόμαστε στην ψυχή ενός ανθρώπου, δεν μπορούμε να μιλάμε για pret a porter. Ο καθένας πρέπει να δημιουργήσει τα δικά του ρούχα και να ντύσει τη ζωή του sur mesure...

Γυψόγαζα

2011-04-02T14:45:00.003+03:00

Να μένω ακούνητη σαν εκείνο το παιχνίδι που παίζαμε παιδιά,

Να μένω ασυγκίνητη, σαν κάτι μάσκες από γυψόγαζες που έφτιαχνα παλιά

-τραβούσε και φαγούριζε η σκόνη όσο στέγνωνε στο πρόσωπο

και η μάσκα έβγαινε πάντοτε άψυχη και ανέκφραστη- αποτυχία...

Να περιμένω τι;

Να γίνει τι;

Να φεύγουν και να έρχονται οι μέρες και οι νύχτες,

ένα κομμάτι ηλιόλουστο και ένα κομμάτι σκοτεινό

Να μείνει τι; Τα έπιπλα, οι τοίχοι και δυο συλλογές κληρονομιά για όποιον προλάβει

Να πας για που;

Σ' έχουν δεμένη με αόρατες κλωστές και δεν τις βλέπεις

Να κλάψω δε μπορώ

Είναι πιο δύσκολο να ζεις παρά να κλαις

Δε θες.

Ο Μάρτιος των μαρτύρων...

2011-03-28T13:54:00.005+03:00

Καί ιδού ο τρίτος μήνας τού έτους - ο μήνας τού θεού Άρεως, κι ως εκ τούτου μήνας δυσμενής καί δυσοίωνος, μήνας πού κατά πολλούς σηματοδοτεί τήν έναρξη τής ανοίξεως, μήνας περίεργος κι ανάλγητος. Στό Μάρτιο χωράνε τά θρασύτερα χιόνια ή καί οι πιό αυθάδεις ζέστες, μέ τήν ίδια άνεση, μέ τήν οποία χωράνε ο πιό υποκριτής καρνάβαλος καί η πιό φανατισμένη σαρακοστή - ή, άν τό θέλετε, μέ τήν ίδια άνεση, μέ τήν οποία ο επώνυμος θεός τού μήνα, ο Άρης, επιδιδόταν στήν τέχνη τής σφαγής όσο καί στήν τρυφηλότητα τών εναγκαλισμών τής Αφροδίτης। Όχι πως χώνεψα ποτέ αυτόν τόν αλλοπρόσαλλο μήνα πού δέν ξέρει πώς θέλει νά φερθή, αυτός όμως ο φετινός Μάρτης μέ τρομάζει περισσότερο από κάθε άλλον। Μέ φοβίζει ό,τι βλέπω νά ρχεται, η γύμνια, η σιωπή, η κατάθλιψή του, μέ φοβίζει η επίπεδη υφή του. Τό μήνα αυτό όποιος πει ότι πήρε μυρωδιά από καρνάβαλο ή αποκριάτικο κέφι, ασφαλώς έχει deja vu ή παραισθήσεις. Βεβαίως, παίζει νά μή γίνεται αντιληπτή η ατμόσφαιρα τού καρναβαλιού από τόν χρόνιο εθισμό μας στό μασκάρεμα. Επίσης αρχίζει η Σαρακοστή, περίοδος περισυλλογής καί συγκρατήσεως. Έπεται η εθνική μας επέτειος (στήν οποία ακριβώς η χώρα μας μάλλον θά φάει μερικά υπερήφανα καί επετειακά χαστούκια από τίς εταίρες μας τής ΕΕ (αλήθεια, γιατί οι υπόλοιπες χώρες τής ενώσεως αποκαλούνται «εταίροι» καί όχι «εταίρες»;) πού θά συνεδριάσουν ακριβώς τίς ημέρες εκείνες τής υποτιθεμένης ανάμνησης τής δόξης μας). Από τήν άλλη πάλι πλευρά, κάπως ησυχάζω πού ακούω τόν Πρόεδρο τής Δημοκρατίας μας νά μιλά γιά «άδολο πατριωτισμό» σάν λύση στά προβλήματά μας - υποθέτω ότι ησυχάζω διότι είμαι εντελώς κνώδαλο, εννοείται, διότι, όλως εν τώ βάθει, διερωτώμαι πώς είναι δυνατό νά αναφέρεται κανείς απευθυνόμενος πρός πολίτες τόσο αδιάφορους καί λαίμαργους όσο εμείς οι έλληνες, γιά «άδολο πατριωτισμό» - είναι κάπως σάν νά προσπαθή κανείς νά διδάξη τήν αλεπού νά σεβασθή τήν κυριαρχία τού κοτετσιού. Ίσως αυτή πράγματι νά είναι η λύση - νά ξετρυπώσουμε τίποτε ιδανικά τών προπάππων μας, μήπως καί συγκινήσουμε μέ δαύτα τή Μέρκελ καί τούς Φαϊνάνσιαλ Τάϊμς. Δέν τό κόβω όμως γιά εφικτό τό τελευταίο, θά φάμε πάλι χί, διότι ακόμη δέν μάς ενδιαφέρει γιά τή χώρα, παρά μόνο γιά τήν τσέπη μας (άβολος γάρ ο πατριωτισμός, κύριε πρόεδρε, κι αντανακλαστικά μάσας, ξάπλας καί θύραθεν φιλοσοφίας τριάντα ετών πλάς, δέν αλλάζουν έτσι εύκολα). Γι' αυτό λοιπόν καί μάς περιμένει μιά μακριά καί επώδυνη Σαρακοστή. Θά νηστέψουμε, καί τελικά θά πιστέψουμε (στό ΔΝΤ, στήν ΕΕ, ακόμη καί στόν Εκόνομιστ). Δέ βαριέσαι, άς πάνε νά κουρεύωνται όλοι, καί πάλι θά ζήσουμε ! Άς ξεχάσουμε λίγο τή φτώχια μας, τά προβλήματα πού σήμερα, στό κάτω κάτω, είναι πολύ μικρότερα από άλλες εποχές, και, ελπίζουμε, πολύ μικρότερα από εκείνα πού ίσως μας ενσκήψουν. Η μέρα μεγαλώνει, η άνοιξη έρχεται, έστω καί φορτωμένη με τζερεμέδες, έστω κι άν είναι σάν τά χελιδόνια, «άσπρη μπροστά καί στήν κοιλιά, καί μαύρη στά νώτα» - κι ίσως πάλι τά χελιδόνια μάς φέρουν λίγο γούρι, ίσως από γερασμένοι στα μυαλά καί την καρδιά γίνουμε μέσα σ' αυτόν τον Μάρτη του μαρτυρίου μέ τά πρώτα χελιδονίσματα πάλι παιδιά... ΠΗΓΗ: Cityportal Τα ασμοδαίοντα

Μια κρύα νύχτα του φθινοπώρου, ο γάτος...Και μετά;

2009-11-11T18:11:00.003+02:00

Ο γάτος μου ήξερε το τραγούδι της καρδιάς μου και μου το χουρχούριζε, οπότε η μνήμη μου ξεθώριαζε... τώρα τι;

Ποίημα «Μετά», Από το βιβλίο των Γάτων, του Νίκου Δήμου

Και μετά τι;

'Αραγε θα είναι εκεί;

Με όρθια ουρά θα έρθει
να τριφτε'ι στα πόδια μου;
Θα χουρχουρίσει στα γονατά μου;

Αυτός, που μου λείπει κάθε μέρα,
θα είναι εκεί;

Αν ο Θεός είναι
αν είναι Πανάγαθος,
θα φτιάχνει για τον καθένα
τον δικό του Παράδεισο.

'Αραγε θα είναι όλοι εκεί;

Το άυλο βάρος της σκέψης

2009-07-17T19:55:00.005+03:00

Προσχέδιο γραφής ήτοι αδόμητος λόγος παρόμοιος με την ατελεύτητη ερωτική κοσμογονία, γεμίζοντας το κενό του πανάρχαιου χάους πριν ακόμα το ιδεοδρομήσει ο άνθρωπος στην κηδεμονία των αισθήσεών του.

Ασίγαστη ποιητική ηδονή αιχμών της συλλογικής σύμβασης της ζωής και του θανάτου.

Κορυφαία έκφρασή του ο ενεστώτας χρόνος και μη με ρωτάτε ενδεχομένως για κάτι περισσότερο...

Από τις καταβολές του χρόνου προέκυψε η λυρική ρυθμολογία και από την αρχέτυπη φαντασιακή ορθοφωνία της μυθολογίας ο Απόλλωνας της πανάρχαιης Ανδανίας.

Μια συμφωνία δίχως κλίμακα κι ανάμεσα υψώνομαι ψυχαγωγός της ιερής πομπής.

Ποιος ξέρει τελικά από τι υλικά είναι φτιαγμένος ο άνθρωπος;

Μας είπε και εξεπλάγην ...Ομολογία αυτόπτη μάρτυρα και μετά χάθηκε ροή ανέμου.

Χρόνος παιγμένος στα πλήκτρα του ηλεκτρονικού νοείν.

Στα χρόνια της εφηβείας έψαχνα να διαθέσω τη ζωή μου πάση θυσία.

Τέλος κατάλαβα πως το παιχνίδι μένει κέρδος απ΄όλη την περιπέτεια του βίου σου.

Όταν μάλιστα καταδύεσαι συχνά στις ένδον ρήμασι αποφάσεις σου.

Αφημένη κιβωτός είμαι στην εκκρεμότητα των ακτών του αρχιπελάγους και πυρπολώ τη μάζα και την ταχύτητα της ύλης.

Διακόπτοντας τη ρέμβη του μυθικού ηλεκτρονικού δάσους και το κέλυφος της κάθε μέρας...φευγαλέα οργή ελευθερίας.

Έτσι που πάνε άλλωστε τα πράγματα, είναι να πεις ένα πρωί ότι τα όνειρα που έκανα παιδί δε χωράνε σε ένδοξο τάφο...

Οι πράξεις και τα έργα που νικάνε το χρόνο αυτά μόνο δίνουν μορφή στο μέλλον.

Ακραιφνής μυσταγωγία τα ποιητικά του υπαρκτού κόσμου.

Jefferson Airplane - White Rabbit

2009-04-13T12:53:00.002+03:00

Surreal....Remember what the dormouse said;
"FEED YOUR HEAD"

ΠΡΩΤΑΠΡΙΛΙΑ

2009-03-31T14:57:00.000+03:00

Εχθές ημέρα Πρωταπριλιάς,
εσυλλογίσθη κι ο βασιλιάς
να παραιτήσει το τόσο γλέντι,
τους περιπάτους και το ραχάτι,
σπαθί να βάλει κι αυτός λεβέντη,
και στων εχθρών του να μπει το μάτι.

Εχθές ημέρα Πρωταπριλιάς,
κι ο δεύτερός μας ο βασιλιάς,
ο σιρ Τρικούπης με τα φωκόλα
εσκέφθη μία δουλειά χρυσή,
οι νέοι φόροι να βγουν απ’ όλα,
κι απ’ τον καπνό μας κι απ’ το κρασί.

Εχθές που ήταν Πρωταπριλιά,
αποφασίσαν κι οι Τραπεζίτες,
να μη φτωχαίνουν τον κόσμο πια,
και ούτε να ’χουν κρυφούς μεσίτες·
κι απ’ τα καλά των και τους παράδες
να πάρουν μέρος κι οι φουκαράδες.

Εχθές που ήταν Πρωταπριλιά,
αποφασίσαν κι οι λωποδύτες
να πιάσουν άλλη καλή δουλειά,
κι έτσι να γίνουν χρηστοί πολίτες·
κι ο Κοσσονάκος να ησυχάζει,
και στο Δελτίο να μη τους βάζει.

Εχθές που ήταν Πρωταπριλιά,
κι η εταιρεία του Γκαζ ακόμη
εσυλλογίσθη πως πρέπει πια
να πλημμυρίσουν με φως οι δρόμοι·
και όταν φέγγει λαμπρό φεγγάρι
να μην αφήνει σβηστό φανάρι.

Εχθές που ήταν Πρωταπριλιά,
εσκέφθη κι όλη η Ρωμιοσύνη
να φασκελώσει την τεμπελιά
και προκομμένη κι αυτή να γίνει·
να λείψει τόση κλεψιά και ψέμα
και τη σημαία να βάψει μ’ αίμα.

Δημοσιεύτηκε στο πρώτο τεύχος του Ρωμηού, της έμμετρης εφημερίδας που έβγαζε ο Σουρής, στις 2 Απριλίου 1883

Capetown - Let It Go

2009-03-24T11:26:00.001+02:00

so sit back and relax and just watch the show
just let it go, just let it go
though we wait for the verdict in time we will know
just where we'll go, just where we'll go

you said you loved me so why don't you care
seems like you solved this so why aren't you here
i'm so unnoticed out in the cold
i still like romance so leave me alone

in this town all the children have gone out to war
but what is it for, but what is it for
all the lies they've been told bring them close to the edge
they fight in despair, they fight in despair

you said you loved me so why don't you care
seems like you solved this so why aren't you here
i'm so unnoticed out in the cold
i still like romance so leave me alone

V for Vendetta - Domino Effect

2009-02-20T12:33:00.001+02:00

I had the chance to see the very end of this movie after returning home last night: V VENDETTA.
I had seen it in the movie theater when it came out ( 2005 ) and it made an impression, but seeing it after everything that has happened in Greece this past winter, left me absolutely dumbfounded.

Take a look at the attached clip featured on youtube.
It is a scene of the detective (Finch) as he describes "his feeling" (premonition) of events of public uprising that will occur after someone does "something stupid and when they do things will then turn nasty". And check out what follows.

Basically Inspector Finch's speech starts at 1:27 and the event that is exactly like the Greek real life events of this past winter is at 2:34 and ....things that might follow.

Funny how life imitates the movies or is someone tyring to "direct" real life outcomes.
This movie is written by the Wachowski brothers.....

Το άρθρο του Διονύση Γουσέτη στην "Αυγή", με τίτλο, "Τσαμπουκάς και οργή ίσον καθυστέρηση".

2008-12-16T12:27:00.004+02:00

Κατά την γνώμη μου, ό,τι καλύτερο και
νηφαλιότερο έχω διαβάσει ή ακούσει για το θέμα των ημερών μέχρι
σήμερα, καίριο, ορθολογικό, αναλυτικό και χωρίς τα γνωστά "σύνδρομα".

Τσαμπουκάς και οργή ίσον καθυστέρηση 13/12/2008

Του Διονύση ΓΟΥΣΕΤΗ

Ήταν προφητικό το σημείωμά μου της περασμένης εβδομάδας. Μίλαγε για τις τραγωδίες που επιφυλάσσει στα παιδιά της η κατακερματισμένη καθυστερημένη κοινωνία, που δεν έχει ούτε συνοχή ούτε συνολικό στόχο. Το Σάββατο παίχτηκε στην καρδιά της πρωτεύουσας, αλλά και άλλων μεγάλων πόλεων, η γνωστή τραγωδία. Αστυνομικός που δεν συμπεριφέρθηκε ως όργανο της τάξεως, αλλά ως τσαμπουκαλής, σημάδεψε με το πιστόλι του και σκότωσε 15χρονο παιδί.

«Ξέρεις ποιος είμ’ εγώ ρε;»

Μόνο στην Ελλάδα προσλαμβάνονται τέτοια άτομα στην αστυνομία και, πολύ περισσότερο, τους δίνεται όπλο. Αλλά αυτά για μας είναι ψύλλοι στ’ άχερα.

Το παιδί (ή κάποιο παιδί) δεν συμπεριφέρθηκε στους αστυνομικούς όπως απέναντι σε όργανα της τάξεως, αλλά όπως απέναντι σε εχθρούς. Δεν του έμαθε κανείς ότι η αστυνομία είναι απαραίτητη για να κρατάει την τάξη, ότι χωρίς αστυνομία θα χανόταν η στοιχειώδης ασφάλεια. Όλες οι αστυνομίες του κόσμου είναι σκληρές και οι σοσιαλιστικές σκληρότερες. Δεν διατηρείται η τάξη με το μαλακό. Όμως, μόνο σε καθυστερημένες χώρες, όπως η δική μας, η σκληρότητα παίρνει προσωπικό χαρακτήρα.

Το «ξεκαθάρισμα λογαριασμού» η αντιπολίτευση υποκριτικά το βάφτισε αστυνομική καταστολή. Αν επρόκειτο για καταστολή, θα έφερνε μαζί του όλη τη διμοιρία των ΜΑΤ, που βρισκόταν ένα μόλις τετράγωνο μακρύτερα από το σημείο του φόνου.

Ο αρμόδιος υπουργός Εσωτερικών και ο αρχηγός της αστυνομίας υπέβαλαν παραίτηση, αλλά ο πρωθυπουργός δεν τις έκανε δεκτές, δίνοντας εύλογα την εντύπωση ότι οι παραιτήσεις ήταν «επικοινωνιακές». Στη συνέχεια, ο υπουργός δήλωσε ότι η τιμωρία του δράστη θα είναι «παραδειγματική». Καθηγητής της νομικής σχολής αυτός, δεν ξέρει ότι οι ποινές που επιβάλλει η Πολιτεία έχουν όλες τον χαρακτήρα του σωφρονισμού και ότι οι τιμωρίες «προς παραδειγματισμόν» ανήκουν σε παρωχημένους βάρβαρους καιρούς; Προφανώς το ξέρει. Αλλά οσμίστηκε ότι οι «μάζες» θα πάρουν «εκδίκηση» και προσπάθησε να βγει ο ίδιος από το μάτι του επερχόμενου κυκλώνα.

Ο κυκλώνας ήρθε και τα αποτελέσματα ήσαν χειρότερα από τα συνηθισμένα. Θύμιζε τις εξεγέρσεις των παρισινών προαστίων, με μια διαφορά: εκεί επρόκειτο για προάστια και για παιδιά μεταναστών, δηλαδή ενός κατώτερου θεού. Εδώ επρόκειτο για το κέντρο της πρωτεύουσας και για παιδιά, αν κρίνουμε από το θύμα, εύπορων οικογενειών, ο δε κυκλώνας δεν περιορίστηκε στην Αθήνα. Με ένα καταπληκτικό συντονισμό επεκτάθηκε σε όλες σχεδόν τις μεγάλες πόλεις. Έτσι που οι ΗΠΑ, Βρετανία, Ισπανία, Αυστραλία εξέδωσαν -εν μέσω οικονομικής κρίσης- ταξιδιωτικές οδηγίες εναντίον του τουρισμού μας. Επρόκειτο δηλαδή για πραγματική κοινωνική έκρηξη.

Έκρηξη εναντίον τίνος; Έκαψαν τα πάντα, με προτίμηση όμως τράπεζες και πολυτελή αυτοκίνητα. Συνεπώς, οι καταστροφές ήσαν μεν τυφλές, αλλά όχι εντελώς. Έκρυβαν και ιδεολογία. Έκρυβαν οργή -καλύτερα απελπισία- για το βάλτο που ολοένα περισσότερο βυθίζεται η χώρα. Ο βάλτος περιέχει την ατιμωρησία των αστυνομικών, που από παντού καταγγέλλεται. Ωστόσο, περιέχει και ατιμωρησία που αποσιωπάται, αλλά είναι εξ ίσου επικίνδυνη, διότι προκαλεί εθισμό. Αφορά τα δυο εκατομμύρια(!) αυθαίρετα, τα αυτοκίνητα και οι μοτοσικλέτες που κυκλοφορούν προκλητικά στα πεζοδρόμια, τα σκουπίδια που γεμίζουν δρόμους και παραλίες. Τα παιδιά που καίνε κάλπες, που δέρνουν και… χτίζουν καθηγητές, έχουν εθιστεί στην ατιμώρητη ασυδοσία. Γιατί να μην κάψουν και μερικά κτίρια;

Όταν, μαζί με τις καταστροφές, άρχισε η λεηλασία, τα κανάλια τόνιζαν τη συμμετοχή μεταναστών. Να έχουμε κάποιους να ρίξουμε το ανάθεμα. Ωστόσο, οι λεηλασίες είναι το ασφαλέστερο παρακολούθημα κάθε κενού εξουσίας. Το μπλακ άουτ στη Ν. Υόρκη προκάλεσε λεηλασίες. Ο τυφώνας Κατρίνα στη Ν. Ορλεάνη το ίδιο. Όταν οι Αμερικάνοι μπήκαν στη Βαγδάτη, διαλύοντας το κράτος του Σαντάμ, περίμενα με ενδιαφέρον την αντίδραση του πληθυσμού: ευαρέσκεια που γλύτωσε από το δικτάτορα ή δυσαρέσκεια που μπήκαν οι ξένοι; Κανένα από τα δυο δεν συνέβη. Ο πληθυσμός εκμεταλλεύτηκε το κενό εξουσίας για να πλιατσικολογήσει. Δεν τίθεται λοιπόν θέμα μεταναστών. Τίθεται θέμα ανικανότητας της αστυνομίας, δηλαδή της κυβέρνησης, που δημιούργησε το κενό εξουσίας. Τόσης ανικανότητας, ώστε δεν αποκλείεται -στο αδιέξοδο που βρίσκονται- η κήρυξη κατάστασης έκτακτης ανάγκης. Έσχατο τεκμήριο καθυστέρησης αυτό!

Δε στενοχωρήθηκαν όλοι από αυτό τον κυκλώνα. Ο ηγούμενος Εφραίμ χάρηκε, διότι επιτέλους έφυγε από πρωτοσέλιδο. Χάρηκε και η κυβέρνηση, στην αρχή τουλάχιστον, όταν ήλπιζε στην ανάκτηση της ψήφου των φιλήσυχων πολιτών. Τα κανάλια χάρηκαν επίσης. Απέκτησαν δωρεάν θέαμα, με υψηλή μάλιστα τηλεθέαση. Και παρακαλώ ας μη μου αντιτείνει κανείς ότι αυτή η διαμαρτυρία σημαίνει απελευθέρωση από τη χαύνωση της τηλεόρασης και του καναπέ. Η τυφλή βία είναι απολύτως εναρμονισμένη με τη χαύνωση της τηλεόρασης.

American Beauty

2008-11-13T12:03:00.001+02:00

love

2008-11-11T12:55:00.001+02:00

Scary Video

2008-10-31T15:08:00.001+02:00

Θεσσαλονίκη - Μόνη στην πόλη που δεν κοιμάται ποτέ

2008-09-07T20:38:00.002+03:00

Άνοιξα νοισταγμένη τα μάτια. Αδύνατον να εντοπίσω το χρόνο. Είναι πρωί αργά ή νωρίς; Λόγος ανησυχίας ουδείς. Όλα εν τάξει. Οι διάλογοι τις τελευταίες μέρες, όταν κοπάζει ο θόρυβος της πόλης, γίνονται όλοι στο κεφάλι μου. Είναι ήρεμες σκέψεις, κάποτε αδιάφορες σκέψεις, πάντως νηφάλιες σκέψεις, σκέψεις ειρηνικές.

Και ιδού το τέλος κάθε ραθυμίας και η κατά το λαό η είσοδος στην εποχή του φθινοπώρου. «Θέρος, τρύγος, πόλεμος» απαντά ο Σεπτέμβριος, εκεί που ο Αύγουστος συνθηματολογούσε «Έρως, ρίγος, όνειρο».

Αυτά και άλλα τέτοια τρελά σκέφτομαι καθώς βαδίζω αμίλητη στους δρόμους της Θεσσαλονίκης, στην πόλη που δεν κοιμάται ποτέ, μόνη χωρίς αξιόλογη παρέα.. κρυφές σκέψεις μελίχροες και χρυσορόδινες ..αργεντίνικα ταγκό, ηπειρώτικα μοιρολόγια, μια άρπα, ζωγραφισμένα άλογα, όχι πράσινα μαύρα, κόκκινες πιπεριές, απληστίες αγκαλιών, δίψες νυχτερινές, θλίψεις, αφιερώσεις, γλάρους, αναγνώσεις ποιημάτων, γιαγιάδες, ιταλία, βόλτες, Ρώμη, Λισσαβόνα, Περού, σύκα, Ζάκυνθος, Πάτρα, Μονεμβασιά, Άνδρος, Μάνη,...λέξεις και εικόνες που γυρίζουν μέσα μου με διαστάσεις μήκος, πλάτος, όγκο, συναισθήματα και ενέργεια.

«Δεν υπάρχει τίποτε πιο σημαντικό από τη «στιγμή». Όποιος μπορέσει να αντιληφθεί την αξία της στιγμής, δεν θα έχει τίποτα πια να φοβηθεί..»
{Hagakure}

Επόμενες σκέψεις με την ανάλογη βεβαίως αλληλουχία: Μια επίσκεψη στο παρελθόν πλάι σε τζάκι με βαυαρέζικη κουζίνα, γαλλική γλώσσα, πολλές γάτες, Παρίσι la nuit. Χρειάζεται μια παλιά γιαγιά να εξηγήσει σε όλον τον κόσμο την ηδονή να μαγειρεύεις γι’ αυτούς που αγαπάς, μια θάλασσα χρυσή, αυτή του Σεπτέμβρη για να καταλάβει κανείς πως η διαχωριστική γραμμή ανάμεσα σε παρελθόν και μέλλον δεν είναι ορατή, γιατί απλούστατα δεν υπάρχει. Όλα βρίσκονται μέσα μας και όλη η απόλαυση στην απλότητα της σκέψης.

Γι’ αυτό θα φωνάξω μια ορχήστρα να με συνοδεύει όλη μέρα και να μου κάνει παρέα. Να παίζει το έργο που με νανούρισε χθες το βράδυ. Το δεύτερο από το «the phantom of the opera» με τη φωνή της Κάλλας σε ποίηση Σαπφούς, για γυναικεία φωνή και 10 όργανα: φλάουτο, όμποε, τσέλο, κλαρινέτο, μπάσο, βιολί, κιθάρα, άρπα, μαντολίνο, ε και λίγο ηλεκτρική δε βλάπτει..

Καλό ταξείδι στις επιθυμίες του διπλανού στενού και της απέναντι πόρτας!
Ας μου επιτραπή -εν είδει ευχής- για την επερχόμενη περίοδο του «εγκεφαλισμού» ή αλλιώς «τα κεφάλια μέσα», που εύχομαι για όλους να είναι ομαλός και στείρος από εγκεφαλικά πάσης φύσεως!

Καλό χειμώνα!

Ma Gueule

2008-05-05T23:34:00.005+03:00

A 20 ans tu gueule
A 30 ans tu fais la gueule
A 40 ans tu fermes ta gueule!

Nightwish - Bye Bye Beautiful

2008-03-31T13:52:00.001+03:00

"No need to die to prove a lie”

What have you done - Within Temptation

2008-03-31T13:44:00.001+03:00

(ft. Keith Caputo)

Would you mind if I hurt you
Understand that I need to
Wish that I had other choices
Than to hurt the one I love

What have you done now?

I know I'd better stop trying
You know that there's no denying
I won't show mercy on you now

I know I should stop believing
I know that there's no retrieving
It's over now
What have you done?

What have you done now?

I, I've been waiting for someone like you
But now you are slipping away
What have you done now?
Why? Why does Fate make us suffer?
There's a curse between us
Between me and you

Would you mind if I killed you?
Would you mind if I tried to?

Cause you have turned into my worst enemy
You carry hate that I don't feel
It's over now
What have you done?

What have you done now?

I, I've been waiting for someone like you
But now you are slipping away
What have you done now?
Why? Why does Fate make us suffer?
There's a curse between us
Between me and you

What have you done (x4)
What have you done now
What have you done (x4)
What have you done now

I will not fall
Won't let it go
We will be free
When it ends

I, I've been waiting for someone like you
But now you are slipping away
What have you done now?
Why? Why does Fate make us suffer?
There's a curse between us
Between me and you

Anathema - Flying (A Moment In Time)

2008-03-13T01:20:00.011+02:00

Your Paradise was not for Me-Στον Κ -κύκνειο άσμα

2008-03-13T01:20:00.005+02:00

I was so blind i couldn't see your paradise was not for me

2008-03-12T15:21:00.003+02:00

I can't remember

When I was young
I can't explain
If it was wrong
My life goes on
But not the same
Into your eyes
My face remains

(I've been so high)
I've been so down
(Up to the skies)
Down to the ground

I was so blind
I could not see
Your paradise
Is not for me

Autour de moi
Je ne vois pas
Qui sont des anges
Surement pas moi
Encore une fois
Je suis cassée
Encore une fois
Je n'y crois pas

All around me
I could not see
Who are the angels
Surely not me
Once more again
I am broken
Once more again
I don't believe it

I've been so high
I've been so down
Up to the skies
Down to the ground

There is a light
Above my head
Into your eyes
My face remains

I can't remember
When I was young
Into your eyes
My face remains

Into your eyes
My face remains

Blanc page nightmare- blanc life disease

2008-02-07T19:26:00.000+02:00

Λευκή σελίδα εφιάλτης, λευκή ζωή επιδημία , λευκη σελιδα με την ψυχή και τα έντερά σου χυμμένα επάνω της μια καλή αρχή, η μουσική από σχηματάκια που μπαίνουν στη σειρά, σου θυμιζουν εσενα. Να φτιάχνεις κατι απο το τίποτα απο μια λευκή σελίδα , από το τιποτα προκύπτει κάτι, μια κατάθεση, μια καταγραφη της εποχης , της αγωνίας, της εποχής της αγωνίας , αγωνιας που καταστρέφει τη στιγμή , ανασφάλειας , μετάνοιας, αγωνιας που καταστρέφει τη στιγμή, που καταστρέφει τη ζωή , γιατί η ζωή είναι αυτό που συμβαίνει όσο εμεις κάνουμε σχέδια, κάτι απο το τίποτα , μαγικό.

Άνθρωποι που επικοινωνούν καλύτερα γραπτά, πίσω απο σχηματάκια, απο γραμματάκια, από λεξουλες ,από τη μουσική, τη μουσική από τα σχηματάκια, από τις λεξούλες που χορεύουν πάνω στη λευκή σελίδα, πάνω σ'αυτόν τον εφιαλτη. Μαγεία. Είναι σαν να σηκώνονται, να ξεκολλάνε από τη λευκή σελίδα και να αρχίζουν έναν περίεργο χορό, άλλοτε φλαμένγκο, άλλοτε ζεμπέκικο, τσάμικο, άλλοτε να κοπανάνε τα κεφάλια τους, άλλοτε να χανονται στην ψυχεδελεια , άλλοτε να χορεύουν το χορό του ζαλόγκου και να χάνονται νύχτα, άλλοτε να ξαπλώνουν, αλλοτε να σηκώνονται, άλλοτε να ξεψυχούν και άλλοτε να ανασταίνονται.

Από τις φωτιές γλυτώσαμε, από τα σκατά δε γλιτώσαμε , απο τους σκατόψυχους δε γλυτωσαμε, από τον εγκεφαλικό μαρασμό παυλεύω καθημερινά να γλυτώσω, από τα τραύματα παρελθοντικών χρόνων γλιτώσαμε, αν και πάντα καταφέρνουν και ξαναφτάνουν στην επιφάνεια, έτσι για να σου θυμίσουν ότι πρέπει όταν παθαίνεις να μαθαίνεις, γιατί αν δε μαθαίνεις είσαι βλάκας, αλλά όταν μαθαίνεις επιφυλάσσεσαι, και όταν επιφυλάσσεσαι κρατιέσαι, και όταν κρατιέσαι είσαι βλάκας γιατί δε ζεις, και όταν είσαι μόνος σου μπροστά στο λευκό εφιάλτη σελίδα δεν υπαρχει λόγος να κρατηθείς.

Και απο το τίποτα γεννιέται κάτι, και λέει την αλήθεια σου, την ωμή αλήθεια, αλήθεια και παραμύθια, έχω σταματήσει να την ψάχνω από καιρό, είναι μια στιγμή, ένα παρόν, και η αληθεια μια στιγμιαία παρόρμηση, μια παραίσθηση της στιγμής που όσο πιο συχνά επανέρχεται στο μυαλο, τόσο περισσότερο την περνας για αληθινή, ξαλαφρωτική, αφού αυτή τη φορά δεν κρατήθηκες, δεν είχες τη συγκράτηση που προκαλεί η φυσική παρουσία κάποιου απέναντί σου, τα είπες, ξαλάφρωσες, μαγεία. Και μετα κενό, το διάστημα, οι γαλαξίες, όλο το σύμπαν σε εξέλιξη, το τίποτα.

Περιμένοντας για λίγο ήλιο, στο κεφάλι, κάτω από το κρανίο, δεν είναι τα χιλιόμετρα , ούτε καν η μοναξιά, είναι μια συνεχής βοή μέσα στο κεφάλι, κάτω από το κρανιο, είναι που δεν ακούω τις σκέψεις μου, είναι που κλείνω τα μάτια μου και παλεύω με τα παράσιτα, δεν εχει εικόνα το γαμημένο, είναι γεμάτο εικόνες και παρόλα αυτά βλέπω μόνο χιόνια, παράσιτα, πόσο μου λείπω. Είναι μια άσκηση και αυτό , να μην ξεχνάς τις σκέψεις σου όταν βρίσκεσαι μέσα σε ένα περιβάλλον με κομμένα χέρια , κομμένα πόδια, κεφάλια ξέχειλα από νερουλά σκατά, συκώτια που ξεχιλίζουν από σκατά, μια πράσινη μπίχλα βρωμερή, μια επιβλητική παρουσία της κοινωνίας , της ζούγκλας , και το καλύτερο που έχεις να κάνεις είναι να μη μιλάς ακόμα και όταν προκαλείσαι, ακόμα και όταν ακούς ατάκες - μίλα ρε ,γιατι δε μιλάς, τι είσαι πρόβατο; , μίλα ρε - δυνατά μέσα στο τύμπανο , μέσα στο κεφάλι σου , κάτω από το κρανίο. Χέσε ψηλά και αγνάντευε.

Είναι μια καταγραφή, δεν είμαι σε απόγνωση , αυτοί οι καμένοι δεν μπορούν να με ακουμπήσουν, ακόμα και όταν το αίμα έχει ανέβει όλο στο κεφάλι και δίνει εντολές κοπάνα τον, σπάστου τα μούτρα του κουράδα, ακόμα και όταν το χέρι είναι έτοιμο να ξεχυθεί μέσα στη μούρη τους και να της δωσει μια κύλη μορφή , μια λακούβα , ανάμεσα στα μάτια , να φτύσουν δόντια , έντερα , αίμα και σκατά από το στόμα.

Όταν καποιος γράφει μια κατάθεση της αλήθειας του , όταν κάνει μια καταγραφή της σκατίλας που δεν θέλει αλλα είναι αναγκασμένος να ζει χάνοντας τον εαυτό του, εσύ μπερδευεις το πρωτο πρόσωπο του αφηγητή με εγωισμό , μάλλον μπερδεύεις τα σκατά με τα αεροπλάνα.

What you see is what you get
no matter what you say
no time for anything
another perfect day.

Nelly Furtado Performing

2008-02-05T18:44:00.001+02:00

Ρώμη, η αιώνια πόλη

2007-11-14T13:31:00.000+02:00

Βόλτα στα αξιοθέατα η ακατάπαυστο σόπιγκ; Βαλεντίνο η Αρμάνι; Πιάτσα ντι Σπάνια η Φοντάντα ντι Τρέβι;, Καπουτσίνο η εσπρέσσο;

H Ρωμαϊκή Αγορά, το Καπιτώλιο, το ιστορικό κέντρο της πόλης, το Κάμπο ντε Φιόρι με τα αναγεννησιακά του ανάκτορα, η πιάτσα ντι Σπάνια με τα κομψά καταστήματα, η πιάτσα Ναβόνα και το Βατικανό, ουφ πολύ περπάτημα …

Στο Κολοσσαίο, προσπαθoύσα ν’ ακούσω τους βρυχηθμούς των λιονταριών και τις κραυγές των θυμάτων.

Πρόκειται για το μεγαλύτερο σωζόμενο αρχαίο ρωμαϊκό κτίσμα του κόσμου. Και λέει ο Ράσελ (Κρόου) το περίφημο αντίο: «Χαίρε αυτοκράτορα, οι μελλοθάνατοι σε χαιρετούν». Άντε γεια μπούλη! (Είχε κάνει δίαιτα σ΄αυτήν την ταινία μετά άρχισε τις μπύρες πάλι…)

Μπερνίνι και Μποργέζε, οι μεταμορφωτές της Ρώμης. Δυστυχώς στη Βίλλα Μποργέζε δεν επιτρέπονταν φωτογραφίες.

Ο πιο παράξενος τρούλος της πόλης, το Πάνθεον αφιερωμένο σε όλους τους Θεούς. Αρχαίος ρωμαϊκός ναός πού στέκει μεγαλόπρεπος στην καρδιά της Ρώμης εδώ και 2.000 περίπου χρόνια.

Μια περιήγηση στο Ιπποδρόμιο Τσίρκο Μάξιμο, όπου ακούγονταν οι ιαχές 250.000 Ρωμαίων.
Όλοι οι δρόμοι, όπως πάντα, οδηγούν στη Ρώμη με τα αυτοκρατορικά μνημεία.

Γνωστότερη απ όλες τις κρήνες της πόλης, η Φοντάνα ντι Τρέβι με το πιο εντυπωσιακό μαρμάρινο σύμπλεγμα.

Απίστευτη η συλλογή με έργα τέχνης στο Βατικανό.

Η Βία Βένετο τη δεκαετία του ’50 και του ‘60 ήταν ο πιο λαμπερός δρόμος της πόλης γιατί σ αυτή σύχναζαν καλλιτέχνες και πλούσιοι. Σήμερα είναι στέκι τουριστών, έχει υπέροχα καφέ με πολύχρωμες ομπρέλες, ωραία μαγαζιά και πολυτελή ξενοδοχεία των αρχών του αιώνα.

Από την Πιάτσα ντι Σπάνια αρχίζει ο πιο ακριβός δρόμος της Ρώμης . Μιλάμε για τη Βία ντι Κοντότι. Στενός, αλλά διάσημος δρόμος, παγκοσμίως, για τις κομψές μπουτίκ όλων των μεγάλων, Ιταλών και μη, μόδιστρων. Εδώ σταμάτησα να φωτογραφίζω και άρχισα να ψωνίζω …. Τώρα θα κάθομαι στο σπίτι και θα τα κοιτάω τα ακριβά μου γοβάκια σαν την σταχτομπούτα…

Το συμπέρασμα πάντως μετά το τρίτο μου ταξίδι στη Ρώμη μέσα σε 7 χρόνια είναι ότι η ιταλική πρωτεύουσα δεν είναι σαν κάποια άλλη, απλώς ωραία, άνετη ή και εκκεντρική μεγαλούπολη. Είναι το «σταυροδρόμι των ηδονιστών» του Φλόμπερ, είναι η «μητρόπολη με τις τρεις αιωνιότητες - της ηλιοφάνειας, της ουράνιας αύρας και της μουσικής των αιθέρων», όπως τη χαρακτήρισε ο Πικάσο.

Happy late Halloween!

2007-11-01T13:44:00.000+02:00

Check out this video: Horror Movie Montage-Ultimate Video

Add to My Profile | More Videos

iT CONTAINS:
SILENT HILL
POLTERGIEST
THE SHINING
THE EXORCIST
THE EXORCISM OF EMILY ROSE
CREEPSHOW
SAW
FINAL DISTINATION 1,2, & 3
DARK WATER
CHRISTINE
GATES OF HELL
NIGHT OF THE LIVING DEAD
RETURN OF THE LIVING DEAD
NIGTHMARE ON ELM STREET
FRIDAY THE 13TH
GHOST SHIP
PSYCHO
JAWS
HALLOWEEN
SUSPIRIA
ARMY OF DARKNESS
UN CHIEN ADUE
JUON
THE RING
ZOMBIE
SIGNS
TEXAS CHAINSAW MASSACRE
AND A LOT, LOT, LOT MORE.

Επιτυχημένες Καμπάνιες

2007-10-26T11:22:00.000+03:00

Γαλλική Καμπάνια για το AIDS

Χωρίς λόγια...

I will disappear

2007-10-24T21:07:00.001+03:00

So I run, hide and tear myself up
Start again with a brand new name
And eyes that see into infinity

I will disappear

I told you once and I'll say it again
I want my message read clear
I'll show you the way, the way I'm going

So I run, and hide and tear myself up
Start again with a brand new name
And eyes that see into infinity
I was almost there
Just a moment away from becoming unclear
Ever get the feeling you're gone
I'll show you the way, the way I'm going
So I run, and hide and tear myself up
I'll start again with a brand new name
And eyes that see into infinity

So I run, start again
With a brand new name
With a brand new name

So I run and hide and tear myself up (so I run)
I'll start again with a brand new name (start again)
And eyes that see into infinity (with a brand new name)

I will disappear

Back to Black

2007-10-22T14:19:00.001+03:00

He left no time to regret
With his same old safe bet
Me and my head high
And my tears dry
You went back to what you knew
So far removed from all that we went through
And I tread a troubled track
My odds are stacked
I'll go back to black

We only said good-bye with words
I died a hundred times
You go back to her ???
And I go back to.....black

Paradise Lost Small Town Boy

2007-10-06T19:45:00.001+03:00

Αφιερωμένο στον καλύτερό μου φίλο Κωσταντίνο Π.

Ένας μικρός φόρος τιμής για μια δεκαετία φιλίας

I'm getting tired of believing

2007-10-03T22:56:00.001+03:00

Σύμφωνα με μία έρευνα, οι άντρες
το πρώτο πράγμα που προσέχουν στις γυναίκες είναι τα μάτια τους. (Μύθος: Κάτι άλλο ή μάλλον κάποια άλλα προσέχουν πρώτα αλλά δεν τα λέω τώρα γιατί θα γίνω
πρόστυχη). Οι γυναίκες από την
άλλη το πρώτο πράγμα που παρατηρούν στους άντρες είναι ότι είναι ψεύτες. Πάλι μύθος. Ακόμα και οι έξυπνες γυναίκες αρέσκονται στα ψέμματα των ανδρών. Και μετά τα συνηθίζουν
και θέλουν κι άλλα ψέμματα.

Υ.Γ. Εμνευσμένο από τον ιδιαίτερα πρωτότυπο κατάλογο του Lier man στο Γκάζι. Αν δεν έχετε πάει πρέπει να πάτε.

Ασε που βαριούνται που ζούνε ... Άντε γιατί έχω νεύρα ... Σας βαρέθηκα βρε ναι σας βαρέθηκα... Όχι άλλοι κάγκουρες έλεοοοοοοοος

Ένα περίεργο ζώο

2007-10-02T13:04:00.000+03:00

Και είπε ο Δάσκαλος: Πόσο άσχημα μου’ χουν έρθει τα πράγματα ! Στ’ αλήθεια έχω πολύ καιρό να ονειρευτώ τον άρχοντα Σίλφιο.

Εγώ χθες ονειρεύτηκα ένα ζώο με μια τεράστια ουρά, κάμποσα μέτρα μήκος. Έμοιαζε με ουρά δράκου. Ήθελα να την πιάσω με τα χέρια μου αυτήν την ουρά αλλά αυτό ήταν αδύνατον γιατί το ζώο τριγύριζε ακατάπαυστα μια από δω και μια από κει. Το ζώο μοιάζει με καγκουρό, όχι όμως στο πρόσωπο που είναι πλακουτσωτό σαν του ανθρώπου. Μόνο τα δόντια του έχουν κάποια εκφραστικότητα. Κάποιες στιγμές είχα την εντύπωση ότι το ζώο προσπαθούσε να με δαμάσει. Τι άλλο μπορεί να είχε στο νου του, όταν τραβούσε την ουρά του τη στιγμή που έκανα να την πιάσω, κι ύστερα καθότανε ήρεμο και περίμενε να δοκιμάσω άλλη μια φορά για να ξαναπηδήσει μακριά μου;

Και είπε ο Δάσκαλος: Ο Φοίνικας δεν έρχεται πια και ο ουρανός δε δίνει πια σημάδι…

Τώρα ο θόρυβος είχε δυναμώσει και η φυλλωσιά ήταν τόσο πυκνή που δεν μπορούσα να δω τίποτα μπροστά μου. Πλησιάζοντας με βήματα προσεκτικά είδα κάτι σκούρο ανάμεσα σε ανθισμένα κλωνάρια. Το είδα να στέκεται στα πισινά του πόδια σα σκύλος μαύρος με στιλπνό γυαλιστερό τρίχωμα . Τα πόδια του σα μικρά δέντρα και η στρογγυλή θεόρατη κοιλιά του γυάλιζε στον ήλιο μες στην ασπράδα της. Τα μάτια του κούφια, μικρά και βαθουλωτά έκαναν αντίθεση με τα τεράστια παλλόμενα ρουθούνια του.

Όταν το κάλεσα αυτό πλησίασε, έχωσε τη μύτη του στη χούφτα μου και αφέθηκε στα χάδια. Στη στιγμή όμως τινάχθηκε λυγίζοντας το λαιμό του προς τα πίσω και αμέσως έκρυψε το κεφάλι του στα σκέλια του. Κατάλαβα ότι δε θα έβγαζε τίποτα, κι έτσι όταν το ζώο χάθηκε από τα μάτια μου δεν το πήρα από πίσω. Θα ήταν σαν να πρόσβαλα την αιδημοσύνη του, μια αιδημοσύνη σαν αυτή που έχουν τα ελαφάκια, σαν να πρόσβαλα την ηπιότητα της έκφρασής του, την προφανή του επιθυμία να παραμείνει εσαεί ένα χάδι στο πιο πυκνό σημείο ενός αδιάβατου δάσους.

Τανγκό μες στον καθρέφτη, ΜΑΡΩ ΒΑΜΒΟΥΝΑΚΗ

2007-09-24T13:47:00.000+03:00

Στην tanguera.

Σαν σε καθρέφτη ασάλευτου νερού, την κοιτώ την ψεύτρα μου και με κοιτάει κι εκείνη. Μπερδεύομαι: είναι το είδωλό μου ή είμαι το είδωλό της; Αλληλοκυνηγιόμαστε, αλληλοκρυβόμαστε. Πότε εγώ τα φυλάω πότε εκείνη. Πότε εγώ φωνάζω, «φτού, ξελευθερία!» πότε εκείνη. Δεν είναι εύκολη καθόλου η ειλικρίνεια, όσο για την αλήθεια, μοιάζει με ομίχλη ουτοπίας πού διαλύεται την κάθε αυγή.

Ένα είναι βέβαιο: ότι μια ζωή παλεύουμε να μάθουμε το διπλανό, τον φίλο, το σύντροφο, το συνεργάτη, τον γκόμενο… Τελικά, μας μένει η απορία, με ποιον μιλούσαμε ή με ποιον κάναμε παρέα ή με ποιον είμαστε ερωτευμένοι!

Κι όπως λέει ο Λάο-Τσε:
«Αν γνωρίσεις τον εαυτό σου, τα έμαθες όλα».

Hey there ...don t you worry

2007-09-18T20:30:00.001+03:00

Δεν μπορώ να σταματήσω να τρομοκρατούμαι από τη μικροπρέπεια, τη συχνά κρυμμένη, της ανθρώπινης καρδιάς: τα πιο ασήμαντα ψεύδη, οι επιφυλάξεις, οι μυστικοπάθειες, η επίπλαστη απάθεια, ο καλός λόγος από σκοπιμότητα, η αλήθεια που υφίσταται μια μικρή παραποίηση για να βολέψει … Είναι αυτά που με ανησυχούν στον έρωτα και με θλίβουν στη φιλία. Υποβαθμίζουν τη συναναστροφή μου με τους άλλους και δεν παύουν να αποτελούν για μένα αντικείμενο έκπληξης, λύπης και ειρωνείας.

Tο μόνο που τελικά ψάχνω είναι ζέση και στοργή στη συναναστροφή μου με τους άλλους κάτι που ίσως δικαιολογεί και την αβρότητα μου ως συνομιλητή λόγω της προσπάθειας που καταβάλω να μη γίνομαι κουραστική δυσπρόσιτη ή απόλυτη στα λεγόμενα μου.

Αν και ανήμπορη να αποκτήσω κάτι για μένα ή να διασωθώ στο ελάχιστο από τις συμφορές, είμαι προικισμένη – και το λέω με πλήρη σεμνότητα γιατί κατά τα άλλα έχω τη χείριστη άποψη για το άτομό μου – με τη δύναμη να διασφαλίζω πολύ συχνά την ευτυχία των άλλων, να τους ανακουφίζω από τον πόνο.

An tha mporousa ton kosmo na allaza

2007-09-17T12:32:00.001+03:00

Λυρικά

2007-09-14T14:15:00.000+03:00

Τι πεζότης στην Ελλάδα!
Πού αισθήματα, πού πάθη;
Όλα ’μβήκαν στην αράδα,
και το έκτακτον εχάθη!

Η κόρη του παντοπώλου, α΄. 1866. Γιάννης Σιδέρης

Πλην... παρακαίρως
όψιμος έρως
τι ωφελεί;
είναι πυρ καίον,
αλλ’ όπερ πλέον
δεν πυρπολεί.

Η τροπή,. Λυρικά ποιήματα, 1875

Σ’ αγαπούν; Ρωτούν την προίκα.
Σ’ ομιλούν με γλυκειά γλώσσα,
όλη τους εκείν’ η γλύκα
τελειώνει με το πόσα;
Κι η αγάπη, πολλή, λίγη,
πάγει τώρα με το ζύγι.

Η κόρη του παντοπώλου, α΄. 1866. Γιάννης Σιδέρης

Girl, Interrupted - Loneliness

2007-09-12T10:41:00.001+03:00

Diafana Krina -Meres Argias

2007-09-11T17:48:00.001+03:00

Σκόρπια ….

2007-09-11T17:13:00.000+03:00

Σιωπή. Εκκωφαντική κραυγή μέσα στη βαθιά νύχτα των ανθρώπων.

«Σιχαίνομαι τις στενές ψυχές. Μέσα τους δεν είναι τίποτα καλό, και σχεδόν τίποτα κακό.» {Fr.Nietzsche}

L' ame des quartiers morts et de tristes enclos. G. RODENBACH

Στις μέρες μας για να σε ακούσει κάποιος πρέπει να του σπάσεις τα αυτιά.

Όσο και αν μένουν ανεκτέλεστα τα έργα, όσο και αν είναι πλήρης η σιγή (η σφύζουσα εν τούτοις) και το μηδέν αν διαγράφεται στρογγύλον, ως άφωνον στόμα ανοικτόν, πάντα, μα πάντα, η σιγή και τα ανεκτέλεστα όλα, θα περιέχουν έν μέγα μυστήριον γιομάτο, ένα μυστήριον υπερπλήρες, χωρίς κενά και δίχως απουσίαν, έν μέγα μυστήριον (ως το μυστήριον της ζωής εν τάφω) - το φανερόν, το τηλαυγές, το πλήρες μυστήριον της υπάρξεως της ζωής, Άλφα-Ωμέγα. “Η Σιωπή” Aνδρέας Εμπειρίκος

Τώρα νιώθω τραγικά μόνη στον αδυσώπητο αγώνα κατά παντός …

Δεν ακούεται ούτ’ ένα κύμα
Eις την έρμη ακρογιαλιά·
Λες και η θάλασσα κοιμάται
Mες στης γης την αγκαλιά. Δ. Σολωμός «Γαλήνη»

Παλιά φωτογραφία
στην άδεια παραλία
σιωπή
κοιτάζω απ'το μπαλκόνι
το δρόμο που θολώνει
η βροχή.
Λένε πως στη χώρα που ναυάγησες
βασιλεύουν οι μάγισσες
βουλιάζουνε στο βυθό και σε βγάζουνε
στον αφρό.
Λένε πως μας άφηνες στα κύματα
φυλαχτά και μηνύματα
τα βρήκανε τα παιδιά και χαθήκανε
ξαφνικά. (Ξύλινα Σπαθιά)

Το παραπάνω τραγούδι σε ποίηση Διονύση Καψάλη (Αθήνα, 1952)

Όταν ο Κρόνιος Λόφος περνά στο παρελθόν...

2007-09-04T16:00:00.001+03:00

«Δεν βαριέσαι», Δημουλά Κική από το λίγο του κόσμου, Στιγμή 1994)

Για να ξημερώσει σ' ένα δάσος
πρέπει πρώτα να βγει στον άμβωνα του κόσμου
ένα πουλί
και να ζητήσει τον άρτον τον επιούσιον,
δήθεν πως κελαϊδάει.

Nα τρέξει ένα αμήν από δέντρο σε δέντρο,
ψίθυρος ανιδιοτελείας δήθεν.
Aπ' τις μεγάλες πέτρες
θ' ανέβει ένα λιβάνι ήμαρτον.
Aπό κει και πέρα ξεμυτίζει η λεπτομέρεια
κι η βεβαιότης πως αφήσαμε πίσω τη νύχτα.

Λίγο σαν περισκόπια υψώνονται
οι άκρες των τηλεγραφόξυλων
μήπως πλέει μακριά καμιά είδηση,
βγάζει απ' τη θήκη του το αγκάθι ο πυράκανθος,
κι ένα καμπουριασμένο μονοπάτι
παραπατάει και γράφεται.
Aπό τους γύρω όγκους πέφτει η μάσκα
και ησυχάζεις: ξεκαθαρίζει
τι είναι Πεντέλη, τι Yμηττός
και τι απομένει μύτη φόβου.

Tο χρώμα της ελιάς,
μουντό κι ολιγόλογο,
βλεφαρίζει στα φύλλα
κι είναι ευκαιρία μ' αυτό να προσδιορίσεις
μάτια ακαθορίστου χρώματος που λέμε.
Eπουσιώδης βέβαια εκκρεμότης
μα, που όσο να 'ναι, βασανίζει.
Έτσι και τα προσδιορίσεις,
μας έρχεται ολόκληρο το φως
κι αστενοχώρητο
σαν ένα δεν βαριέσαι.

O γάτος

2007-09-04T15:18:00.000+03:00

Στην θερμάστραν εμπρός
ένας γάτος χονδρός
πάντ’ απλώνεται,
με τα μάτια κλειστά
αγαπά στα ζεστά
να τεντώνεται.

Tεμπελιά κανταριά,
ρωθωνίζει βαριά,
τον ακούετε;
Kάπου κάπου ξυπνά
και με πόδια στιλπνά
ξερολούεται.

Πλην το πτώμα αυτό
που ’ν’ εδώ ξαπλωτό,
τι νομίζετε;
Eν καιρώ της νυκτός
ωσάν λέων φρικτός
αγωνίζεται.

Kάτω χθες στην αυλή
χύθηκ’ αίμα πολύ
απ’ το νύχι του·
στα ποντίκια σφαγή.
Tον φθονούν στρατηγοί
για την τύχη του.

(από το βιβλίο: Hλίας Tανταλίδης, Tα άσματα, Eκ του τυπογραφείου της Aθηναΐδος, 1878)

Les vieux

2007-08-31T12:53:00.000+03:00

Les vieux

Les vieux ne parlent plus ou alors seulement parfois du bout des yeux
Même riches ils sont pauvres, ils n'ont plus d'illusions et n'ont qu'un coeur pour deux
Chez eux ça sent le thym, le propre, la lavande et le verbe d'antan
Que l'on vive à Paris on vit tous en province quand on vit trop longtemps
Est-ce d'avoir trop ri que leur voix se lézarde quand ils parlent d'hier
Et d'avoir trop pleuré que des larmes encore leur perlent aux paupières
Et s'ils tremblent un peu est-ce de voir vieillir la pendule d'argent
Qui ronronne au salon, qui dit oui qui dit non, qui dit: je vous attends

Les vieux ne rêvent plus, leurs livres s'ensommeillent, leurs pianos sont fermés
Le petit chat est mort, le muscat du dimanche ne les fait plus chanter
Les vieux ne bougent plus leurs gestes ont trop de rides leur monde est trop petit
Du lit à la fenêtre, puis du lit au fauteuil et puis du lit au lit
Et s'ils sortent encore bras dessus bras dessous tout habillés de raide
C'est pour suivre au soleil l'enterrement d'un plus vieux, l'enterrement d'une plus laide
Et le temps d'un sanglot, oublier toute une heure la pendule d'argent
Qui ronronne au salon, qui dit oui qui dit non, et puis qui les attend

Les vieux ne meurent pas, ils s'endorment un jour et dorment trop longtemps
Ils se tiennent la main, ils ont peur de se perdre et se perdent pourtant
Et l'autre reste là, le meilleur ou le pire, le doux ou le sévère
Cela n'importe pas, celui des deux qui reste se retrouve en enfer
Vous le verrez peut-être, vous la verrez parfois en pluie et en chagrin
Traverser le présent en s'excusant déjà de n'être pas plus loin
Et fuir devant vous une dernière fois la pendule d'argent
Qui ronronne au salon, qui dit oui qui dit non, qui leur dit: je t'attends
Qui ronronne au salon, qui dit oui qui dit non et puis qui nous attend.

Είναι φοβερό αυτό το τραγούδι. Τα λόγια απεικονίζουν ακριβώς το πώς αισθάνονται οι γέροι που περιμένουν στωικά το θάνατο. Είχα πάει στη γιαγιά μου, η οποία πλέον λόγω αλτσχάιμερ δεν μιλάει και μου μιλούσε με νοήματα και με τα μάτια.

Καταλάβαινα ακριβώς τι ήθελε να μου πει. Αυτά που λέει και το τραγούδι.

Περιμένω να φύγω είμαι εξαντλημένη πονάω και φοβάμαι. Δεν έχει πια νόημα δεν έχω τίποτα να περιμένω, ο κόσμος μου είναι μικρός δεν με νοιάζει πια τι συμβαίνει έξω από τον μικρό μου κόσμο, από το κρεβάτι στον καναπέ και στο παράθυρο, όλο και λιγότερο στο παράθυρο και στην καρέκλα κυρίως στο κρεβάτι.

Ελπίζω να σας ξαναδώ μια μέρα, να είσαστε καλά και να προσέχετε. Θα σας περιμένω να φάμε όλοι μαζί στη βεράντα στη Σαλαμίνα μετά το μπάνιο και να σχεδιάζουμε που θα πλεύσουμε αύριο με τη βενζινάκατο Νέλλη..

Εις το επανιδείν.

"Γη μήτηρ πάντων, Δημήτηρ πλουτοδότειρα" - Ορφεύς

2007-08-31T12:45:00.000+03:00

Γεώργιος Σεφέρης

2007-08-31T11:54:00.000+03:00

Με τι καρδιά, με τι πνοή,
τι πόθους και τι πάθος
πήραμε τη ζωή μας· λάθος!
κι αλλάξαμε ζωή.

«Άρνηση», 9-12. Στροφή, 1931. Ποιήματα. Ίκαρος, 1974. 13.

Για κοίταξε πώς οι χειρονομίες μας, οι κινήσεις, οι πράξεις, τα συναισθήματα, οι σκέψεις μαρμαρώνουν ακαριαία μόλις μπουν στο παρελθόν [...] Γεννούμε αγάλματα κάθε στιγμή που πέρασε. 6 Σεπτέμβρη 1926. Μέρες, Α΄. Ίκαρος, 1975. 75-76.

Τα λόγια σας συνήθεια της ακοής
βουίζουν μέσα στα ξάρτια και περνάνε
μήπως πιστεύω πια στην ύπαρξή σας
μοιραίοι σύντροφοι, ανυπόστατοι ίσκιοι.

«Αλληλεγγύη», 18-21. Ημερολόγιο καταστρώματος, Α΄, 1940. Ποιήματα. Ίκαρος, 1974. 169-170.

Ελλάς· πυρ! Ελλήνων· πυρ! Χριστιανών· πύρ!
Τρεις λέξεις νεκρές. Γιατί τις σκοτώσατε;

«Από βλακεία». Τετράδιο Γυμνασμάτων, Β΄. Ίκαρος, 1976. 103.

Συνθήματα

2007-08-31T11:52:00.000+03:00

«Αν τα λάθη διδάσκουν, τότε έχω καταπληκτική μόρφωση.»

«Θέλω να γίνω αυτό που ήμουν τότε που ήθελα να γίνω αυτό που είμαι
τώρα.»

«Μόνο τα καλά κορίτσια κρατάνε ημερολόγιο. Τα κακά δεν έχουν χρόνο.»

«Το Lifestyle είναι μαγικό, από μηδενικό σε κάνει νούμερο.»
(Γκάζι, Αθήνα)

«Ζαλίζομαι. Σταματήστε τη Γη να κατέβω.»

«Συμμετέχω, Συμμετέχεις, Συμμετέχει, Συμμετέχουμε, Συμμετέχετε,
Αποφασίζουν.»

2007-01-08T16:30:00.000+02:00